“ကျွန်တော် နယူးကာဆယ်မှာတုန်းက အာဆင်နယ် အိမ်ကွင်း အမ်းမရိတ်စ်ကို သွားကစားရတာ ဘယ်တုန်းကမှ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ ပရိသတ်တွေရဲ့ အားပေးမှုက အရမ်းပြင်းထန်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုသဘောထားတယ်ဆိုတာ သေချာသိအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။
ဘောလုံးရတိုင်း သူပြောချင်တာတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ စကားလုံးတိုင်းကို အကုန်မကြားရပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိလိုက်ရပါတယ် တကယ်ပါ။
အာဆင်နယ်ကို ပြောင်းလာတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ‘ဘရူနို၊ ဟိုတုန်းက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ အာဆင်နယ်ပရိသတ်တွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’ လို့ မေးဖူးတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က ‘သူတို့တွေ ငါ့နာမည်ကို အော်ဟစ်အားပေးဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတွေ့လာမှာပါ’ လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘောလုံးလောကဆိုတာ ဆန်းကြယ်ပါတယ်။ စာချုပ်ချုပ်နိုင်မယ်၊ ဂျာစီဝတ်ပြီး တံဆိပ်ကိုကို့ပြီး ပုံတွေရိုက်နိုင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပရိသတ်တွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နေရာတစ်ခု ရလာဖို့က လုံးဝကို အခြားတစ်ပိုင်းပါပဲ။
ဒီနေ့ လိဒ်က ဦးဆောင်ဂိုးသွင်းသွားတဲ့အခါ ကွင်းထဲမှာ တင်းမာမှုကြီး စိုးမိုးသွားတယ်။ လူတိုင်းက တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို လိုချင်နေကြတယ်။ အဲဒီနောက် ကာလာဖီအိုရီက ချေပဂိုးသွင်းလိုက်တော့ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ခဏကြာတော့ မီခေးက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တယ်။
’ဘရူနို၊ အသင့်ပြင်ထား။ ဝင်ကစားရမယ်’ လို့ ပြောတယ်။ သူ ဘာလုပ်စေချင်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြနေပေမဲ့ ဂိုးပေါက်တွေ ပွင့်လာတော့မယ့် အခြေအနေကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါပြီ။
အရှိန်အဟုန်တွေ ပြောင်းလဲနေပြီး အခွင့်အရေးတွေ ရလာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေတယ်။
မီခေးက စကားရပ်ပြီး ‘ဘရူနို၊ ငါပြောတာ ကိုယ်နဲ့အတူ ရှိရဲ့လား’ လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ‘ရှိတာပေါ့ ဘော့စ်’ လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
သူက ကျွန်တော် ခုနက ဘာပြောလိုက်လဲဆိုတာကို ပြန်ပြောခိုင်းတယ်။ သူ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြလိုက်တော့ သူ ပြုံးလိုက်တယ်။ ’ကောင်းပြီ။ အခု သွားပြီး အကောင်အထည်ဖော်လိုက်တော့’ တဲ့။
ကျွန်တော် ပွဲချိန် ၆၃ မိနစ်မှာ လူစားဝင်လာခဲ့တယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဒီကလန် ရိုက်က ကျွန်တော့်ကို အနေအထားကောင်းတစ်ခုမှာ ဘောလုံးပေးတယ်။ တစ်ခဏလောက်တော့ တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်ပြဖို့ တွေးမိသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂိုးသွင်းမယ့်အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ လှတဲ့ဂိုးဖြစ်ပါစေ ဘယ်သူမှ မှတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတိပေးလိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ပစ်မှတ်ကို ရွေးချယ်ကာ အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။ ဘောလုံးက ဂိုးထဲဝင်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘူး။ ဘယ်ပြေးရမှန်းတောင် မသိတော့ဘဲ ပရိသတ်တွေရှိရာဆီကို အပြေးသွားမိတယ်။
သူတို့ဆီ ရောက်သွားချိန်မှာ လူတိုင်းက အော်ဟစ်နေကြပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အတူတူ ပျော်ပွဲဆင်နေကြတယ်။ ကိုယ့်အသင်းဖော်တွေတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ရတော့ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် တွေးမိတာက ‘ဘောလုံးဆိုတာ တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ’ ဆိုတာပါပဲ။
ဒီပရိသတ်တွေဟာ နယူးကာဆယ်နဲ့ ရောက်လာတိုင်း ကျွန်တော့်အတွက် အခက်အခဲတွေ ဖန်တီးပေးတတ်တဲ့ တူညီတဲ့ ပရိသတ်တွေပါပဲ။ အခုတော့ သူတို့က မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပျော်ပွဲဆင်နွှဲနေကြပါပြီ။
နားနောက်မှာ လက်နှစ်ဘက် ဘာကြောင့် တင်လိုက်တာလဲလို့ လူတစ်ယောက်က နောက်ပိုင်းမှာ လာမေးတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က ‘သူတို့ရဲ့ အသံတွေကို ကြားချင်လို့’ လို့ ဖြေခဲ့တယ်။ သူက ရယ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အတည်ပေါက် ပြောခဲ့တာပါ။
အဝေးကွင်း သွားကစားရတဲ့အခါ ကိုယ်က အကြိုမခံရဘူးဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကြားရတာနဲ့ ရင်းနှီးနေတတ်ပါတယ်။ ဆူညံသံတွေကို လျစ်လျူရှုဖို့ သင်ယူရတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ အသံတစ်ခုချင်းစီကို ကျွန်တော် အကုန်ကြားချင်ခဲ့တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အာဆင်နယ်ကို ပြောင်းလာတာဟာ စာချုပ်ချုပ်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလို့ပါပဲ။ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သိသလို ပရိသတ်တွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ လိုတယ်ဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ပရိသတ်တွေဆီက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလို့ မရပါဘူး။ သူတို့ယုံကြည်လာအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်မယ့် အခိုက်အတန့်တွေကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ရပါတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ အဲဒီ အဆက်အသွယ်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီ စက္ကန့်ပိုင်းလေးတွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ ရွံရှာခဲ့ဖူးတဲ့ နယူးကာဆယ်ကစားသမား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ တကယ်တော့ အဲဒီပရိသတ်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေ့ချင်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သူ ကျွန်တော့်ကို ဘာတွေများ ပြောဦးမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အာဆင်နယ်ပရိသတ်တွေရဲ့ သဘောသဘာဝအရ သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဒီလိုပဲ ပြောလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ‘ဘရူနို၊ တော်တော်မိုက်တာပဲ။ ကဲ… နောက်တစ်ပတ်မှာ ဒါမျိုး ထပ်လုပ်ပြဦး။ ငါတို့မှာ သိမ်းပိုက်ရမယ့် လိဂ်ဖလား ရှိသေးတယ်!’လို့ပေါ့”