အာဆင်နယ်မှာ မီခေး အာတီတာရဲ့ အရန်ခုံ ပို့ခံနေရပေမဲ့ ဆွီဒင်အသင်းအတွက် ခြေစွမ်းပြ ဂိုးတွေ ဆက်တိုက်သွင်းယူနေတဲ့ ဗစ်တာ ယောကရက်စ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သီယာရီ အွန်ရီရဲ့ မှတ်ချက်
”ကဲ… လူတွေက ‘ယောကရက်စ်ဟာ ဆွီဒင်အတွက်တော့ တောက်လျှောက် ဂိုးတွေ သွင်းနေပြီး အာဆင်နယ်မှာကျ ဘာလို့ အရန်ခုံ ထိုင်နေရတာလဲ’ လို့ မေးကြပါလိမ့်မယ်။ စာအုပ်ကြီးအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အရှိတရားနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအဖြေက သိပ်ကို ရှင်းပါတယ်။ အသင်းရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကစားဟန် မတူလို့ပါ။
ဆွီဒင်မှာဆိုရင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ရေရေရာရာ သေချာ သိတယ်။ သူက အဓိက တိုက်စစ်မှူးဖြစ်ပြီး အသင်းကလည်း သူ့ရဲ့ အားသာချက်တွေအပေါ် မူတည်ပြီး ကစားပေးတယ်။ ဘောလုံးရပြီဆိုတာနဲ့ ကွင်းပြင်လွတ်ထဲ ထိုးဖောက်တာ၊ ခံစစ်မှူးတွေကို လှည့်ထွက်တာနဲ့ ဂိုးကန်သွင်းတာတွေကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။
အာဆင်နယ်မှာတော့ အခြေအနေက ခြားနားပါတယ်။ အာတီတာမှာ သီးသန့် ကစားဟန် ပုံစံ ရှိတယ်။ တိုက်စစ်မှူးအနေနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ အောက်ဆင်းပေးရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ အသင်းဖော်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဖိအားပေးလိုက်ရမလဲနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ အသင်းဖော်တွေအတွက် နေရာလွတ် ဖန်တီးပေးရမလဲဆိုတာတွေကို နားလည်ထားရပါတယ်။
အချို့တိုက်စစ်မှူးတွေဟာ လက်ရွေးစင်အသင်းအတွက် ဂိုးတွေ သွင်းယူနိုင်ပေမဲ့ ကလပ်အသင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေနဲ့ အသားကျဖို့အတွက် အချိန်ယူဖို့ လိုအပ်နေသေးတာမျိုးလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောကရက်စ်တစ်ယောက် ဘောလုံး ဘယ်လိုကစားရမလဲဆိုတာ ရုတ်တရက် မေ့သွားတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး။
လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆွီဒင်အတွက် သူ ဘာတွေ လုပ်ပြနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ပွဲဆက် ဂိုးသွင်းနေတယ်၊ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်၊ လှုပ်ရှားမှုကောင်းတယ်၊ ထက်ထက်မြက်မြက် ရှိလှပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာက ကစားသမားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။
အသင်းရဲ့ ကစားကွက် ပုံစံ၊ ရရှိထားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍနဲ့ အဲဒီ အခန်းကဏ္ဍပေါ်မှာ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ။ သူ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ ဝန်းကျင်နဲ့ အခြေအနေကောင်းတွေကိုသာ ဖန်တီးပေးလိုက်ရင် အာဆင်နယ်က သူ့ကို ဘာကြောင့် ခေါ်ယူခဲ့သလဲဆိုတာ ခါးခါးသီးသီး ပြန်အမှတ်ရသွားအောင် သူ သေချာပေါက် လုပ်ပြသွားပါလိမ့်မယ်။”