“ပထမ ၁၀ မိနစ်လောက် ကြည့်ပြီးတဲ့အခါ ‘အင်း… ဒါပုံစံသစ်ပဲ’ လို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ မိနစ် ၂၀ ကျော်လာတဲ့အထိ ဆားဘီးယားအသင်း ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးဘူး။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဂျာမနီအသင်းကို ကြည့်တာရပ်ပြီး ဆားဘီးယားတိုက်စစ်မှူးကိုပဲ ကြည့်နေမိတော့တယ်။ သူ့ကို တကယ် သနားမိတာ။ (ရယ်လျက်)
ဂျာမနီက ဘောလုံးဆုံးရှုံးသွားရင် ကစားသမား သုံးယောက်လောက်က ချက်ချင်း ဝိုင်းပြေးပြီး ပြန်လုတယ်၊ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ကြတာ။ ဆားဘီးယားက ခက်ခက်ခဲခဲ ရှင်းထုတ်လိုက်တယ်။
၁၀ စက္ကန့်လောက်ကြာတော့ ဂျာမနီ ခြေထဲ ဘောလုံး ပြန်ရောက်လာပြန်ရော။ ပထမပိုင်းအပြီးမှာ အသင်းထဲက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ဆီ စာပို့လိုက်တယ်။
‘ဆားဘီးယားအသင်းလည်း ဘောလုံး ကိုင်ထားလို့ရတယ်ဆိုတာ ကလော့ပ် ရှင်းပြခဲ့ရဲ့လား’ ပေါ့။
သူကလည်း ‘ရှင်းမပြခဲ့ပုံပဲ’ လို့ ပြန်စာပို့လာတယ်။
အဲဒီအချိန်ကျမှ ယာဂန်ရဲ့ ကစားဟန်ရောက်လာပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာပါ။
ဂိုးကန်ချက် ၃၂ ကြိမ်၊ ထောင့်ကန်ဘော ၁၂ ကြိမ်၊ မရှိမဖြစ် ဂိုးရနိုင်ချေ ၄ ဂိုးနီးပါးအထိ ရှိခဲ့ပြီး ဆားဘီးယားကတစ်ညလုံးမှာ ဂိုးကန်ချက် ၁ ကြိမ်ပဲ ရခဲ့တာပါ။ ၁ ကြိမ်တည်းပါ။
ဟာသဖြစ်နေတာက ဂျာမနီက ၂-၀ နဲ့ပဲ နိုင်ခဲ့တာ။
မနက်ဖြန်ကျမှ တစ်ယောက်ယောက် နိုးလာပြီး ရလဒ်ကို ကြည့်ကာ ‘ဂျာမနီ သက်သောင့်သက်သာ နိုင်သွားတာပဲ’ လို့ ပြောရင်တော့ ဆားဘီးယား ဘာတွေကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ သူ လုံးဝသိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါဟာ ၂-၀ ဆိုတဲ့ ရလဒ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အခန်းတစ်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဆားဘီးယားအသင်းကို ယာဂန်ကလော့ပ်က တံခါး တောက်လျှောက် လိုက်ပိတ်နေခဲ့တဲ့ မိနစ် ၉၀ ပါပဲ။ ပွဲအပြီးမှာ သူ ပြုံးနေတာကို ကြည့်ပြီး ‘ဒီအပြုံး ရောက်လာပြီ’ လို့ မနက်ဖြန် သဘောပေါက်လိုက်မိတယ်။
ဒီအပြုံးမျိုးကို မကြာခဏ မြင်ဖူးပါတယ်။
ဒီလိုအပြုံးမျိုး ရရှိအောင် လီဗာပူးအသင်းက ပြိုင်ဘက်နည်းပြတွေကို ပြုလုပ်လေ့ရှိတာပါ။
အခုတော့ အဲဒီအပြုံးကို သူ အိမ်ပြန်ယူဆောင်လာခဲ့ပါပြီ။”